در حکمت ال داود نوشته شده است:

 خردمند باید از چهارچیز غافل نشود :

یکی: زمانیکه در ان به مناجات با پروردگار خود پرداخته است.

 دوم :ساعاتی که به حساب نفس خویش می رسد.

سومین :موقعی است که با برادران خود یعنی کسانیکه وی را به عیوبش واقف

 می سازند بسر می برد.  

چهارم :ان زمانی که از لذات حلال وضروری حیات بهره برمی گیرد که در حقیقت  استفاده از این ساعت  کمکی است برای امکان برخورداری از ساعات دیگر.